این ماده دربارهٔ خساراتی است که وقتی آسیبدیده فوت میکند باید جبران شود. میگوید زیان شامل همهٔ هزینهها و بهطور خاص هزینهٔ کفن و دفن است. اگر مرگ فوری نبوده و فرد مدتی زنده مانده، هزینهٔ معالجه و زیانی که از ناتوانی در کار کردن در مدت بیماری به او وارد شده هم جزو زیان به حساب میآید.
بخش دوم میگوید اگر آسیبدیده در زمان وقوع آسیب، قانوناً مکلف بوده شخص سومی را نگاهداری کند (یا ممکن بوده بعدها چنین تکلیفی پیدا کند) و با مرگ او آن شخص سوم از این حق محروم شود، واردکنندهٔ زیان باید به آن شخص سوم «مستمری» بدهد؛ این مستمری متناسب با مدتی است که ادامهٔ زندگی آسیبدیده عادتاً ممکن بوده و او مکلف به نگاهداری آن شخص بوده است. تعیین میزان تأمینی که باید گرفته شود با دادگاه است.
بخش سوم میگوید اگر در زمان وقوع آسیب، نطفهٔ شخص ثالث بسته شده باشد یا طفل هنوز به دنیا نیامده باشد، آن شخص حق مستمری را دارد. متن در این بخش کوتاه است و جزئیات بیشتر آن روشن نیست.