این ماده به دادگاه اجازه میدهد در برخی حالتها مقداری که باید به عنوان خسارت پرداخت شود را کم کند. یعنی اصل جبران خسارت باقی است، اما دادگاه میتواند مبلغ آن را تخفیف دهد.
متن سه حالت را نام برده است: نخست، وقتی کسی که زیان زده، بعد از وقوع خسارت بهطور مؤثر به زیاندیده کمک کرده باشد. دوم، وقتی خسارت در نتیجهٔ بیاحتیاطی (غفلت) بوده که عرف آن را قابل چشمپوشی میداند و پرداخت کامل خسارت، واردکنندهٔ زیان را در تنگدستی و سختی میگذارد. سوم، وقتی خود زیاندیده به نوعی زمینهٔ ایجاد خسارت را آسان کرده، یا به بیشتر شدن آن کمک کرده، یا وضعیت واردکنندهٔ زیان را بدتر کرده باشد.
توجه کنید که این متن دربارهٔ شرایط و معیارهای تخفیف است و دربارهٔ اینکه این ماده هنوز معتبر است یا تغییر کرده، چیزی نمیگوید؛ همچنین هیچ تبصرهای در این متن ذکر نشده است.