ماده ۱۲ این قانون فقط یک نکته را میگوید: تهیهٔ آییننامهٔ اجرایی این قانون بر عهدهٔ وزارت بهداری است و تصویب آن با هیات وزیران است. یعنی جزئیات و مقررات اجرایی در سطح آییننامه تعیین میشود، نه در خودِ متن قانون.
در بخش پایانیِ متن آمده که این قانون شامل دوازده ماده، دو تبصره و فهرستهای ضمیمه است و پس از تصویب در مجلس شورای ملی در ۲۲ بهمن ۱۳۵۳، در جلسهٔ ۸ اردیبهشت ۱۳۵۴ به تصویب مجلس سنا رسیده و در پایان نام رئیس مجلس سنا (جعفر شریف امامی) ذکر شده است.
پس از آن چهار «فهرست دارویی» با نام فارسی و انگلیسی مواد آمده است: فهرست شماره یک (مانند ال.اس.دی، مسکالین و تتراهیدروکانابینول)، فهرست شماره دو (مانند آمفتامین، متامفتامین و فنسیکلیدین)، فهرست شماره سه (مانند بوتالبیتال، فلونیرازپام و پنتازوسین) و فهرست شماره چهار (مانند دیازپام، آلپرازولام و کلونازپام). متن توضیح نمیدهد که تفاوت حقوقی این فهرستها با هم چیست و این بخش از متن در این حد مبهم است.