این قانون درباره مواد روان گردان (پسیکوتروپ) است و چهار فهرست ضمیمه دارد. بر پایه ماده ۱، مواد روان گردان موادی هستند که در همین چهار فهرست آمدهاند و وزارت بهداری میتواند با تصویب هیات وزیران و در پی توصیه کمیسیون مواد مخدر سازمان ملل متحد، این فهرستها را تغییر دهد؛ تغییرها پس از اعلام در روزنامه رسمی و روزنامههای پرتیراژ، ۱۵ روز بعد لازمالرعایه میشود. ماده ۲ تهیه یا وارد کردن مواد فهرست شماره یک را فقط برای تحقیقات علمی و مصارف پزشکی و به مقدار محدود، طبق آییننامهای که به تصویب کمیسیونهای بهداری مجلسین میرسد، ممکن میداند.
مهمترین احکام کیفری در مواد ۳ تا ۸ آمده است. ماده ۳ برای ساختن، فروش، عرضه برای فروش، وارد کردن، نگه داشتن یا حمل بدون اجازه وزارت بهداری مواد فهرست شماره یک مجازاتهایی مانند حبس دائم، حبس جنائی درجه یک از سه تا ۱۵ سال و حبس جنائی درجه دو از دو تا ده سال تعیین کرده است. تبصره همین ماده میگوید مواد مخلوط یا محلول، در صورتی که به همان صورت قابل مصرف باشند، برای مجازات مانند ماده خالص حساب میشوند. ماده ۴ برای ساختن، وارد کردن یا صادر کردن بدون اجازه مواد فهرستهای شماره ۲، ۳ و ۴، ضبط مواد و حبس جنحهای از ۶۱ روز تا سه سال را مقرر میکند.
مواد ۵ تا ۸ درباره برچسب اجباری «فروش بدون نسخه پزشک ممنوع است» روی بستهبندی، ممنوعیت فروش خارج از موارد مشخص، لزوم فروش به مصرفکننده فقط از داروخانه و با نسخه پزشک، و ممنوعیت نگه داشتن این مواد برای افراد غیرمجاز است و برای تخلفها مجازاتهایی مانند حبس جنحهای از ۶۱ روز تا سه سال یا تا شش ماه در نظر گرفته شده است. ماده ۹ فرآوردههای دارویی حاوی مواد فهرستهای ۲، ۳ و ۴ را مشمول مقررات مربوط به «ماده مزبور» میکند و تبصره آن، وارد کردن، خارج کردن، نگهداری یا حمل مواد ماده ۴ را در مقدار متناسب یا برای مصرف درمانی شخصی از شمول همه مقررات این قانون معاف میداند.
ماده ۱۰ تبلیغ مواد روان گردان را ممنوع کرده و برای آن جریمه نقدی از ۵۰۰۱ ریال تا ۵۰٬۰۰۰ ریال تعیین کرده است، با این ابهام که روشن نیست اجازه وزارت بهداری فقط برای نشریات پزشکی و دارویی لازم است یا برای هر نوع انتشار آگهی. ماده ۱۱ میگوید مواد ضبط شده در اختیار وزارت بهداری قرار میگیرد و اگر قابل مصرف باشند رایگان به بیماران داده میشوند و اگر نباشند معدوم میشوند؛ تشخیص قابل مصرف بودن و روش معدوم کردن در متن توضیح داده نشده است. ماده ۱۲ تهیه آییننامه اجرایی را بر عهده وزارت بهداری و تصویب آن را با هیات وزیران میداند. در پایان، فهرستهای دارویی با نام فارسی و انگلیسی مواد آمده، ولی متن تفاوت حقوقی این فهرستها را توضیح نداده است.