این ماده میگوید فردی که تابع ایران است نمیتواند تابعیت ایرانی خود را کنار بگذارد، مگر اینکه چهار شرط را با هم داشته باشد: اول، ۲۵ سال تمام داشته باشد. دوم، هیئت وزیران با خروج او از تابعیت ایرانی موافقت کند. سوم، از قبل تعهد بدهد که تا یک سال از تاریخ ترک تابعیت، حقوق خود را بر اموال غیرمنقولی که در ایران دارد — یا ممکن است از راه ارث به دست آورد — به شکلی به اتباع ایرانی منتقل کند، حتی اگر قوانین ایران به اتباع خارجی اجازه مالکیت چنین اموالی را بدهد. چهارم، خدمت زیر پرچم (خدمت سربازی) خود را انجام داده باشد. همچنین این ماده میگوید همسر و فرزندان کسی که بر اساس این ماده ترک تابعیت میکند، از تابعیت ایرانی خارج نمیشوند، چه فرزندان صغیر باشند و چه کبیر، مگر اینکه اجازه هیئت وزیران شامل آنها هم بشود.
تبصره «الف» میگوید کسی که بر اساس این ماده تقاضای ترک تابعیت ایران و قبول تابعیت خارجی میکند، باید علاوه بر اجرای تعهد مربوط به اموال (موضوع بند ۳)، ظرف سه ماه از تاریخ صدور سند ترک تابعیت از ایران خارج شود. اگر در این مدت خارج نشود، مقامات صلاحیتدار دستور اخراج او و فروش اموالش را صادر میکنند و تمدید این مهلت، حداکثر تا یک سال، به موافقت وزارت امور خارجه بستگی دارد.
تبصره «ب» میگوید هیئت وزیران میتواند هنگام تصویب ترک تابعیت زن ایرانی بیشوهر، ترک تابعیت فرزندان او را هم که پدر و جد پدری ندارند و کمتر از ۱۸ سال تمام دارند یا به جهات دیگر محجورند، اجازه دهد. فرزندان آن زن که به ۲۵ سال تمام نرسیدهاند هم میتوانند به تبعیت از درخواست مادر، تقاضای ترک تابعیت کنند.