این ماده دربارهٔ ایرانیای است که بدون رعایت مقررات قانونی، بعد از سال ۱۲۸۰ شمسی تابعیت (تابعیت = شهروندی) یک کشور خارجی را گرفته است. بر اساس این متن، چنین تابعیت خارجیای «کانلمیکن» است؛ یعنی به آن ترتیب داده نشده و معتبر شمرده نمیشود و آن شخص همچنان تبعه ایران شناخته میشود.
همچنین این ماده میگوید چنین شخصی از اشتغال به این موارد محروم است: وزارت، معاونت وزارت، عضویت در مجالس مقننه، انجمنهای ایالتی و ولایتی و بلدی، و هرگونه مشاغل دولتی. منظور از مجالس مقننه، مجلس قانونگذاری، و منظور از انجمنهای ایالتی و ولایتی و بلدی، نهادهای محلی/شورایی هستند.
تبصرهٔ این ماده اجازه میدهد که هیات وزیران، بنا به مصالحی و به پیشنهاد وزارت امور خارجه، تابعیت خارجی اینگونه افراد را به رسمیت بشناسد. همچنین با موافقت وزارت امور خارجه میتوان به این افراد اجازهٔ ورود به ایران یا اقامت داد. متن دربارهٔ جزئیات بیشتر این فرآیند چیزی نگفته و در این متن، منظور دقیق از «مصالح» و شرایط آن روشن نیست.