این ماده دربارهٔ حالتی است که کسی حق عبور در ملک دیگری ندارد، یعنی قانون برای او چنین حقی در آن ملک تعیین نکرده است، ولی صاحب ملک خودش اجازه داده که از ملکش عبور کند. در این حالت، این اجازه یک حق دائمی برای عبورکننده ایجاد نمیکند و صاحب ملک هر وقت بخواهد میتواند از اجازهٔ خودش برگردد و جلوی عبور او را بگیرد.
در پایان ماده اضافه شده که این حکم فقط مخصوص حق عبور نیست و در «سایر ارتفاقات» هم همینطور است. «حق ارتفاق» یعنی حقی که شخص نسبت به ملک دیگری دارد، مثل عبور از آن ملک یا استفادههای مشابه.
پس بهطور خلاصه، اجازهٔ صاحب ملک در این موارد قابل برگشت است و بهصورت یک حق ثابت و همیشگی برای شخص درنمیآید.