این ماده دربارهٔ «حق ارتفاق» است؛ یعنی حقی که کسی روی ملک دیگری دارد، مثل حق بردن آب از مسیر ملک همسایه یا حق عبور و رفتوآمد از آن ملک. بر اساس این متن، اگر کسی از قدیم (از گذشته) در خانه یا ملک دیگری مجرای آب به ملک خود یا حق عبور داشته باشد، صاحب آن خانه یا ملک نمیتواند جلوی آب بردن یا عبور او را بگیرد.
این حکم فقط به آب و عبور محدود نیست؛ متن ماده میگوید سایر حقوق از قبیل حق داشتن در، شبکه، ناودان و حق شرب هم همین طور است. یعنی این حقوق قدیمی را صاحب ملک نمیتواند یکطرفه قطع یا مانع آن شود.
نکته: ماده به «از قدیم» بودن این حق اشاره دارد، اما توضیح نمیدهد که این قدمت چقدر است یا چگونه اثبات میشود.