این ماده میگوید چشمهای که در زمین کسی قرار دارد، مال صاحب همان زمین حساب میشود.
اما اگر شخص دیگری نسبت به آن چشمه حقی داشته باشد، این حکم کنار میرود. این حق میتواند دو شکل داشته باشد: یا آن شخص مالک خودِ چشمه است (عیناً)، یا فقط حق بهرهبردن و استفاده از آن را دارد (انتفاعاً).
پس بهطور خلاصه: اصل این است که چشمه مال صاحب زمین است، مگر اینکه حق دیگری بر آن ثابت باشد.