این ماده یک قاعدهٔ «اولویت» را بیان میکند: مقررات ماده ۷ و مواد ۹۶۲ تا ۹۷۴ این قانون، فقط تا جایی اجرا میشوند که با عهود بینالمللی امضاشده توسط دولت ایران یا با قوانین مخصوصه (قوانین ویژه) تعارضی نداشته باشند. به زبان ساده، اگر قراردادی بینالمللی که ایران امضا کرده یا یک قانون ویژه، حکم دیگری داشته باشد، آن حکم مقدم است و مقررات یادشده به همان اندازه کنار میروند.
توجه کنید که این ماده خودش حکم تازهای دربارهٔ موضوع مواد ۹۶۲ تا ۹۷۴ تعیین نمیکند؛ فقط میگوید دامنهٔ اجرای آنها محدود است. متن دربارهٔ اینکه کدام عهد بینالمللی یا کدام قانون مخصوصه مدنظر است، چیزی نمیگوید و در این متن مبهم است.