این ماده میگوید برای اینکه بفهمیم یک شخص صلاحیت انجام یک معامله یا کار حقوقی را دارد یا نه، در اصل به قانون کشور خودش نگاه میکنیم.
اما یک استثنا دارد: اگر یک تبعه خارجی در ایران کاری حقوقی انجام دهد و طبق قانون کشور خودش صلاحیت نداشته باشد یا صلاحیتش کامل نباشد، باز هم در ایران دارای صلاحیت شناخته میشود؛ به شرط اینکه جدا از خارجی بودنش، طبق قانون ایران هم بتوان او را برای آن کار دارای صلاحیت دانست.
این حکم استثنایی در سه مورد اعمال نمیشود: کارهای حقوقی مربوط به حقوق خانوادگی، کارهای مربوط به حقوق ارثی، و کارهای مربوط به انتقال اموال غیرمنقولی که در خارج ایران قرار دارند.