بر اساس این ماده، اصل بر این است که اتباع خارجی نیز از حقوق مدنی بهرهمند میشوند. اما سه مورد استثنا شده است.
استثناها اینها هستند: اول، حقوقی که قانون صریحاً فقط برای اتباع ایران قرار داده یا صریحاً از اتباع خارجی گرفته است. دوم، حقوق مربوط به احوال شخصی که قانون کشور متبوع تبعه خارجه آن را قبول نکرده است. سوم، حقوق ویژهای که فقط از نگاه جامعه ایرانی ایجاد شده است.
متن ماده توضیح نمیدهد که این عناوین شامل چه حقوق مشخصی میشود و برای تشخیص مصادیق، فقط به همین کلیات اشاره کرده است.