این ماده یک قاعدهٔ کلی میگوید که انسان نمیتواند آزادی خود را بهطور کامل از خود بگیرد؛ یعنی نمیتواند خود را برده یا کاملاً بیآزادی کند.
همچنین اگر کسی بخواهد در حدودی که مخالف قانون یا مخالف اخلاق حسنه است، از آزادی خودش صرفنظر کند، این کار پذیرفته نیست. «اخلاق حسنه» یعنی معیارهای اخلاقیای که در جامعه پذیرفته شده است.
به بیان ساده، آزادی حق خودِ فرد است، اما نمیتواند آن را به شکل کامل یا به شکلی که برخلاف قانون یا اخلاق پسندیده باشد، کنار بگذارد.