این ماده یک قاعدهٔ کلی میگوید: هیچکس نمیتواند حق «تمتع» (یعنی بهرهمند شدن از حقوق مدنی، مانند حق مالکیت یا حق ازدواج) یا حق «اجراء» (یعنی به کار بردن و مطالبه کردن آن حقوق، مانند طرح دعوا در دادگاه) را بهطور کلی و برای همهٔ موارد، از خودش سلب کند.
نکتهٔ مهم این است که این ممنوعیت «به طور کلی» است؛ یعنی متن ماده از سلب کامل و همیشگی حق تمتع یا حق اجراء (تمام یا بخشی از حقوق مدنی) حرف میزند و در آن فقط گفته شده چنین سلب کردنی ممکن نیست.
این ماده خودش هیچ تبصرهای ندارد و به مادهٔ دیگری هم ارجاع نمیدهد.