این ماده دربارهٔ تقسیم اموالی است که بعد از فوت یک نفر باقی میماند (ترکه). بر اساس آن، افرادی که سهمشان از قبل مشخص است (که در متن «صاحب فرض» نامیده شدهاند) ابتدا سهم خودشان را برمیدارند و باقیماندهٔ ترکه به خویشاوندان خونی (که در متن «صاحب قرابت» نامیده شدهاند) میرسد.
اگر در همان طبقه، خویشاوندی همدرجه با صاحب فرض وجود نداشته باشد، باقیماندهٔ ترکه به خود صاحب فرض «رد» میشود؛ یعنی سهمش بیشتر میشود. اما این بازگشت باقیمانده برای شوهر و زن (زوج و زوجه) استثنا شده و به آنها رد نمیشود.
با این حال، اگر متوفی هیچ وارثی جز شوهر (زوج) نداشته باشد، آن مقدار که از سهم فریضه بیشتر است به همان شوهر داده میشود.