این ماده میگوید کشتنِ کسی که قرار است از او ارث ببریم، یکی از چیزهایی است که مانع رسیدن ارث میشود. پس اگر شخصی عمداً کسی را که از او ارث میبرد (مورث خود) بکشد، از ارث بردن از او محروم میشود.
این محرومیت فقط در حالت خاصی نیست؛ متن میگوید فرقی نمیکند که آن شخص خودش مستقیم دست به کشتن زده باشد یا به شکل غیرمستقیم و با واسطه باعث کشته شدن شده باشد. همچنین فرقی نمیکند که این کار را تنها انجام داده باشد یا با همکاری شخص دیگری.
نکتهای که در متن تصریح شده این است که قتل باید «عمدی» باشد؛ یعنی ماده فقط دربارهٔ کشتن عمدی حرف میزند و به حالتهای دیگر اشارهای نکرده است. همچنین این ماده فقط یک حکم کلی دربارهٔ ممنوعیت از ارث بیان میکند و به مادهٔ دیگری ارجاع نداده است.