این ماده دربارهٔ حالتی است که فردی که وصیت میکند (موصی) وصیت کرده باشد که بیش از یکسوم داراییاش (ثلث) به کارهایی برسد، و ترتیب مشخصی هم برای این وصیتها تعیین کرده باشد. اگر وارثان اجازه ندهند که بیش از ثلث از دارایی خارج شود، وصیتها به همان ترتیبی که خودِ موصی معین کرده از ترکه خارج میشود تا سقف ثلث پر شود، و آنچه بیش از ثلث باشد باطل است.
حالت دوم این است که موصی وصیت را یکجا و بدون ترتیب معین انجام داده باشد؛ در این حالت زیاده بر ثلث از میان همهٔ آن موارد کسر میشود (نه اینکه به ترتیب یکییکی کنار گذاشته شود).
این ماده فقط همین دو حالت را بیان میکند و دربارهٔ معنای «ثلث»، چگونگی محاسبهٔ ترکه یا حالتی که وارثان اجازه بدهند توضیحی نمیدهد.