این ماده بسیار کوتاه است و فقط یک حکم کلی را بیان میکند: «حق شفعه فوری است.» یعنی کسی که چنین حقی دارد، باید آن را بدون درنگ و بیفوتوقت اعمال کند، نه با گذشت زمان و امروز و فردا کردن.
این ماده در جلد اول قانون مدنی (در اموال)، کتاب دوم (در اسباب تملک)، قسمت سوم (در اخذ به شفعه) قرار دارد؛ بنابراین موضوع آن به «اخذ به شفعه» مربوط است.
خودِ متن توضیح نمیدهد که حق شفعه دقیقاً چیست، چه شرایطی دارد، یا اگر با تأخیر اعمال شود چه نتیجهای دارد؛ متن در این باره ساکت و مبهم است و فقط فوری بودن را میگوید.