این ماده درباره «حق شفعه» است. متن میگوید این حق را میتوان اسقاط کرد؛ یعنی کسی که این حق را دارد میتواند از آن صرفنظر کند و آن را از بین ببرد.
نکتهٔ دوم این ماده این است که برای اسقاط حق شفعه، شکل و قالب خاصی تعیین نشده؛ هر چیزی که نشان دهد فرد از این حق گذشته است، اسقاط را محقق میکند. پس معیار، دلالت آن کار یا گفتار بر صرفنظر کردن است.
این ماده توضیح نمیدهد که حق شفعه چیست، چه کسی آن را دارد یا شرایط آن چگونه است؛ فقط از اسقاط آن صحبت کرده و به مادهٔ دیگری هم ارجاع نداده است.