این ماده دربارهٔ «حق شفعه» است؛ یعنی حقی که در برخی حالتها برای شریک یک مال پیشبینی شده تا بتواند سهم فروختهشده را خودش بگیرد. طبق این ماده، کسی که این حق را دارد نمیتواند آن را فقط برای بخشی از مال فروختهشده اجرا کند.
یعنی صاحب این حق فقط دو راه دارد: یا کاملاً از حق خود صرفنظر کند، یا آن را نسبت به تمام مالی که فروخته شده اجرا کند. حالت بینابین (اجرای حق فقط برای قسمتی از مبیع) در این ماده پذیرفته نشده است.