این ماده دربارهٔ «هبه» است؛ یعنی وقتی کسی (واهب) مالی را به دیگری (متهب) میبخشد و آن مال به تصرف او درمیآید (قبض). طبق این ماده، حتی بعد از تحویل مال، بخشنده میتواند تا وقتی خودِ مال بخشیدهشده باقی است از بخشش خود برگردد (رجوع کند).
اما این حق برگشت در چهار حالت وجود ندارد: ۱) اگر گیرندهٔ هبه پدر یا مادر یا فرزند بخشنده باشد. ۲) اگر هبه در مقابل چیزی داده شده باشد (معوض) و آن عوض هم پرداخت شده باشد. ۳) اگر مال بخشیدهشده از مالکیت گیرنده خارج شده یا گرفتار حق شخص دیگری شده باشد؛ چه بهزور (مثل اینکه گیرنده محجور شود و مالش در اختیار دیگری قرار گیرد) و چه به اختیار خودش (مثل اینکه آن مال را به رهن بدهد). ۴) اگر در خود مال بخشیدهشده تغییری به وجود آمده باشد.
نکته: متن این ماده فقط این چهار استثنا را نام برده و دربارهٔ معنای دقیق «تغییر» یا «عوض» توضیحی نداده است؛ پس در اینباره متن مبهم است.