این ماده درباره «هبه» است؛ یعنی وقتی کسی مالی را بدون دریافت چیزی در مقابل، به دیگری میبخشد (واهب = بخشنده، متهب = کسی که مال به او بخشیده شده).
طبق همین متن، هبه تا زمانی که مال به تصرف (قبض) متهب درنیامده باشد، کامل نشده است؛ پس اگر در این فاصله و پیش از قبض، یکی از دو طرف — یعنی واهب یا متهب — فوت کند، هبه باطل میشود.
متن ماده فقط همین یک حکم را بیان کرده و دربارهٔ اینکه بعد از باطل شدن، مال به چه کسی میرسد یا چه آثاری دارد، چیزی نگفته است.