این ماده دربارهٔ وضعیت مالی که بهعنوان رهن در دست طلبکار (مرتهن) است، بعد از پرداخت بدهی صحبت میکند. طبق این متن، وقتی بدهکار بدهیاش را بپردازد و ذمهاش بری شود، آن مال رهنی که در دست مرتهن است دیگر «امانت» محسوب میشود.
اما اگر با اینکه از او خواسته شده (مطالبه شده) مال را پس بدهد و او این کار را نکند، در برابر آن مال ضامن میشود؛ یعنی مسئول آن خواهد بود، حتی اگر کوتاهی و تقصیری از خودش نکرده باشد.