این ماده دربارهٔ «عین مرهونه» است؛ یعنی همان مالی که بهعنوان وثیقه (رهن) در اختیار طلبکار گذاشته شده است. میگوید اگر این مال بهخاطر کارِ خودِ راهن (کسی که مال را رهن گذاشته) یا کارِ شخص دیگری از بین برود (تلف شود)، کسی که باعث از بین رفتن آن شده باید بدلِ آن را بدهد.
نکتهٔ دوم این ماده این است که بدلی که پرداخت میشود، جایگزین همان مال رهنشده میشود؛ یعنی از این پس خودِ آن بدل، رهن خواهد بود. متن ماده فقط همین دو حکم را بیان میکند و توضیح بیشتری دربارهٔ نحوهٔ محاسبهٔ بدل یا جزئیات دیگر نمیدهد.