این ماده دربارهٔ مالی است که بهعنوان «رهن» در دست طلبکار (کسی که مال بهعنوان وثیقه نزد او گذاشته شده) قرار میگیرد. طبق این متن، این مال در دست آن شخص «امانت» شمرده میشود؛ یعنی مثل چیزی است که به او سپرده شده تا نگه دارد.
چون مال امانت است، اگر آن مال از بین برود یا ناقص شود، شخصی که آن را نگه میدارد مسئول نیست؛ مگر اینکه تلف یا ناقص شدن بهخاطر «تقصیر» او (یعنی کوتاهی یا بیاحتیاطیاش) باشد. در آن صورت مسئول خواهد بود.