این ماده دربارهٔ حالتی است که یک مال بهعنوان گرو (رهن) در اختیار طلبکار گذاشته شده است. «راهن» کسی است که مال را گرو میگذارد (بدهکار) و «مرتهن» کسی است که مال را بهعنوان گرو نگه میدارد (طلبکار).
بر اساس این ماده، اگر مرتهن از قبل اجازه (وکالت) نداشته باشد که مال گرو گذاشتهشده را بفروشد، و راهن هم حاضر نشود خودش آن مال را بفروشد و بدهی را بپردازد، مرتهن میتواند به حاکم (قاضی) مراجعه کند. هدف این مراجعه آن است که حاکم، راهن را مجبور کند مال را بفروشد یا دین را به شکل دیگری بپردازد.
توجه کنید که این متن دربارهٔ اختیارات خود مرتهن برای فروش چیزی نمیگوید و فقط راه رجوع به حاکم را بیان میکند.