این ماده دربارهٔ صلحنامهای است که با آن اختلافی تمام میشود یا با گذشت و آسانگیری (تسامح) انجام میشود. در این دو حالت، صلح میان طرفین «قاطع» است؛ یعنی اختلاف را قطعی تمام میکند و هیچکدام از دو طرف نمیتواند آن را به هم بزند و فسخ کند.
نکتهٔ مهم این است که حتی اگر یکی از طرفها بگوید در این صلح ضرر و زیان دیده (اصطلاحاً «غبن» یعنی زیان فاحش در معامله)، باز هم حق فسخ ندارد. تنها استثنا دو چیز است: اول اینکه در صلح شرطی گذاشته شده باشد و آن شرط نقض شود؛ دوم اینکه خودِ حق فسخ (خیار) در آن شرط شده باشد.
به بیان ساده: اگر در صلحنامه شرطی نباشد و حقی برای فسخ پیشبینی نشده باشد، این صلح را نمیتوان به هم زد؛ اما اگر شرطی گذاشته شده باشد و زیر آن زده شود، یا حق فسخ توافق شده باشد، این استثناها جاری میشود.