این ماده میگوید «صلح» یک قرارداد لازمالاجراست؛ یعنی بهطور یکطرفه نمیتوان آن را به هم زد. حتی اگر این صلح بهجای یکی از قراردادهای «جائز» (قراردادهایی که معمولاً یک طرف میتواند آنها را بر هم بزند) بسته شده باشد، باز هم همین حکم را دارد و طرفها نمیتوانند هر وقت خواستند آن را بر هم بزنند.
تنها راههایی که در همین متن برای بر هم خوردن صلح گفته شده دو چیز است: «فسخ به خیار» و «اقاله». خیار یعنی حقی که در برخی موارد به شخص داده میشود تا معامله را فسخ کند، و اقاله یعنی خودِ دو طرف با توافق هم قرارداد را به هم بزنند. متن ماده دربارهٔ جزئیات این دو مورد توضیحی نمیدهد.