این ماده درباره «حواله» است؛ یعنی وقتی یک شخص بدهکار، بدهی خود را به شخص دیگری منتقل میکند تا آن شخص بدهی را بپردازد. در این متن سه نقش دیده میشود: «محیل» یعنی کسی که بدهی را حواله میدهد، «محال» یعنی طلبکار، و «محال علیه» یعنی کسی که قرار است بدهی را بپردازد.
حکم این ماده کوتاه است: پس از اینکه حواله «تحقیق» پیدا کند (یعنی محقق و انجامشده شود)، ذمه محیل از همان دینی که حواله داده آزاد میشود و در عوض، ذمه محال علیه مشغول میشود؛ به زبان سادهتر، بدهکاری از دوش نفر اول برداشته میشود و بر دوش نفر دوم میافتد.
این متن توضیح نمیدهد که حواله با چه شرایطی «محقق» میشود و جزئیات آن را روشن نمیکند؛ این بخش در همین ماده مبهم است و در اینجا فقط همان حکم کلی گفته شده است.