این ماده به یک نکتهٔ ساده دربارهٔ «حواله» میپردازد. حواله یعنی اینکه بدهکار، پرداخت بدهی خود را به شخص دیگری منتقل کند تا او آن مبلغ را به طلبکار بدهد. در این حالت سه نفر نقش دارند: کسی که بدهکار است، کسی که طلبکار است، و کسی که قرار است بدهی را بپردازد.
ماده میگوید برای اینکه این حواله درست و معتبر باشد، لازم نیست کسی که قرار است بدهی را بپردازد (یعنی مالی داشته باشد). به زبان ساده، اینکه آن شخص پولدار باشد یا نه، در صحت و درستی خودِ حواله اثری ندارد.
توجه کنید که متن هیچ توضیحی دربارهٔ پیامدهای بعدی یا اینکه طلبکار در عمل چه کار میتواند بکند نمیدهد؛ فقط همین یک نکته را بیان میکند که دارایی آن شخص شرط درستی حواله نیست.