این ماده میگوید در مورد حواله، اگر محیل به محتال بدهکار نباشد، احکام حواله بر آن جاری نمیشود. به زبان ساده، یکی از شرطهای لازم برای اینکه یک رابطه را حواله بدانیم این است که کسی که حواله میدهد (محیل) از قبل به کسی که حواله به نفع اوست (محتال) بدهکار باشد.
اگر این بدهکاری وجود نداشته باشد، متن میگوید دیگر قواعد و احکام حواله در آن مورد اجرا نمیشود. این ماده خودش نمیگوید در چنین حالتی چه رابطه یا عنوان دیگری برقرار میشود.