این ماده دربارهٔ «ضمانت» است. ضمانت یعنی کسی (ضامن) تعهد میکند بدهی فرد دیگری (مضمونعنه) را در برابر طلبکار بپردازد. در حالت معمول، ضامنی که بدهی دیگری را میپردازد میتواند برای پس گرفتن آن مبلغ به آن فرد مراجعه کند.
ماده ۷۲۰ میگوید اگر ضامن از همان ابتدا با قصد «تبرع» یعنی بهصورت رایگان و بدون انتظار پس گرفتن پول، ضمانت کرده باشد، دیگر حق ندارد برای بازگرداندن آن مبلغ به مضمونعنه مراجعه کند. به زبان ساده، کسی که داوطلبانه و به قصد کمک بلاعوض بدهی دیگری را بر عهده گرفته، نمیتواند بعداً پول آن را از او طلب کند.
نکتهٔ کلیدی این ماده «قصد تبرع» است؛ یعنی نیت ضامن در زمان ضمانت. متن ماده در این باره که این قصد چگونه اثبات میشود یا چه آثاری جز این دارد، چیزی نمیگوید.