این ماده در مورد ضمان عقدی و رابطهٔ بین ضامن و مضمونعنه (بدهکار اصلی) است. میگوید اگر مضمونله (طلبکار) ضامن را ابراء کند، یا شخص دیگری دین را مجاناً بپردازد، ضامن حق رجوع به مضمونعنه ندارد.
به زبان ساده، در این دو حالت ضامن نمیتواند برای دریافت یا مطالبه چیزی به بدهکار اصلی مراجعه کند. متن ماده فقط همین دو حالت را بیان کرده و دربارهٔ حالتهای دیگر حکمی نگفته است.