این ماده دربارهٔ ضمانت پرداخت دین است. سه نقش در آن وجود دارد: «مضمونله» یعنی طلبکار، «مضمونعنه» یعنی بدهکار اصلی، و «ضامن» یعنی کسی که پرداخت دین آن بدهکار را بر عهده گرفته است.
بر اساس این متن، اگر طلبکار (مضمونله) ضامن را از دین «ابراء» کند، یعنی طلب خود را نسبت به ضامن ببخشد و از او صرفنظر کند، نتیجه این است که هم ضامن و هم بدهکار اصلی (مضمونعنه) از آن دین آزاد میشوند؛ یعنی هر دو بری میشوند.
نکتهای که در متن نیامده این است که چرا با بخشیدن طلب ضامن، بدهکار اصلی هم آزاد میشود؛ متن فقط حکم نتیجه را بیان میکند و توضیح بیشتری در همین ماده نیست.