این ماده دربارهٔ حالتی است که چند نفر برای یک قرض (بدهی) در برابر یک طلبکار ضمانت میکنند، اما ضمانتشان از نوع «تسهیم» است؛ یعنی هر ضامن تنها بخشی از آن بدهی را بر عهده گرفته است. در این صورت، طلبکار (که در متن «مضمونله» نامیده شده) حق دارد به هر یک از ضامنها فقط به اندازهٔ سهم او مراجعه کند، نه بیشتر.
اگر یکی از ضامنها تمام قرض را بپردازد، میتواند به هر یک از ضامنهای دیگر که اجازهٔ پرداخت (اذن تادیه) داده باشد، به اندازهٔ سهم آن ضامن مراجعه کند. متن ماده دربارهٔ معنای دقیق «تسهیم» یا «اذن تادیه» توضیح بیشتری نمیدهد و هنگام مطالعهٔ این ماده باید به همین اندازه که در متن آمده بسنده کرد.