این ماده دربارهٔ حالتی است که یک نفر (ضامن) بدهی شخص دیگری (مضمونعنه) را در برابر طلبکار (داین) میپردازد. اگر ضامن بیشتر از مقدار آن دین به طلبکار بدهد، حق ندارد برای پس گرفتن آن مقدار اضافه به مضمونعنه مراجعه کند.
اما یک استثنا وجود دارد: اگر این پرداخت اضافه با اجازهٔ خود مضمونعنه انجام شده باشد، در این صورت ضامن حق دارد برای آن مقدار اضافه به او رجوع کند.
نکته: متن این ماده کوتاه است و شرایط و جزئیات بیشتر در آن نیامده؛ مثلاً دربارهٔ چگونگی اثبات وجود اذن یا شکل پرداخت چیزی در همین متن گفته نشده است.