این ماده دربارهٔ حالتی است که یک دین (بدهی) دارای مدت و موعد مشخص باشد و کسی بهعنوان ضامن، قبل از رسیدن آن موعد، بدهی را بپردازد. در این حالت، ضامن حق ندارد تا زمانی که موعد دین نرسیده و دین «حال» نشده است، مبلغ پرداختی را از بدهکار اصلی (مدیون) مطالبه کند.
به زبان ساده: اگر علی از مریم طلبی داشته باشد که قرار است شش ماه بعد پرداخت شود و رضا ضامن علی شود، چنانچه رضا پیش از پایان این شش ماه بدهی را به مریم بدهد، نمیتواند بلافاصله سراغ علی برود و همان مبلغ را از او بخواهد؛ باید صبر کند تا موعد اصلی دین برسد.
توجه: این متن به تبصره یا مادهٔ دیگری ارجاع نداده است.