این ماده دربارهٔ رابطهٔ ضامن با مدیون اصلی (مضمونعنه) است. میگوید اگر ضامن به طلبکار (مضمونله) مبلغی کمتر از کل دین پرداخت کرده باشد، نمیتواند از مدیون بیش از همان مبلغی که پرداخته مطالبه کند. این حکم حتی وقتی هم که دین را با صلح به کمتر حل کرده باشد، برقرار است.
به زبان ساده، سقف مطالبهٔ ضامن از مدیون، اندازهٔ پرداختی واقعی او است، نه اندازهٔ کل دینی که ضمانت کرده بود. متن ماده در این باره توضیح بیشتری نمیدهد و فقط همین محدودیت را بیان میکند.