ماده ۷۰۱ قانون مدنی

سلب مسئولیت: تیم حقوقی لویادسک قوانین و مصوبات را به‌طور مداوم بررسی و در صورت تغییر به‌روزرسانی می‌کند؛ با این حال، اگر قصد استناد به قانونی را دارید، پیش از آن متن آن را از طریق مراجع رسمی کشور بررسی کنید.

ضمان عقدی است لازم و ضامن یا مضمون‌له نمی‌توانند آن را فسخ کنند مگر در صورت اعسار ضامن به طوری که در ماده ۶۹۰ مقرر است یا در صورت بودن حق فسخ نسبت به دین مضمون‌له و یا در صورت تخلف از مقررات عقد.

توضیح این ماده به زبان عامیانه

ماده ۷۰۱ می‌گوید ضمان عقدی یک عقد «لازم» است؛ یعنی برخلاف عقدهای جایز، ضامن و مضمون‌له (کسی که ضمانت به نفع اوست) نمی‌توانند آن را فسخ کنند. این منع فسخ اصل است و سه استثنا دارد.

استثناها این‌هاست: اول، اعسار ضامن به همان صورتی که در ماده ۶۹۰ مقرر شده است. متن ماده ۷۰۱ جزئیات ماده ۶۹۰ را توضیح نمی‌دهد و فقط به آن ارجاع می‌دهد. دوم، وجود حق فسخ نسبت به دین مضمون‌له. سوم، تخلف از مقررات عقد.

پس اگر هیچ‌یک از این سه مورد پیش نیاید، ضامن یا مضمون‌له نمی‌توانند ضمان را فسخ کنند.

مصادیق واقعی

علی ضامن می‌شود که بدهی مریم به حسن را بپردازد. بعد از بستن این عقد ضمان، علی پشیمان می‌شود و می‌خواهد ضمانت را فسخ کند. طبق این ماده، او نمی‌تواند چنین کند مگر یکی از سه استثنای گفته‌شده پیش بیاید.
فرض کنید در عقد ضمان شرطی گذاشته شده و بعداً از مقررات آن عقد تخلف می‌شود. بر اساس همین متن، تخلف از مقررات عقد یکی از مواردی است که امکان فسخ را مطرح می‌کند.

سؤالات پرتکرار

آیا ضامن هر زمان بخواهد می‌تواند ضمانت را فسخ کند؟

نه. ضمان عقدی عقدی لازم است و ضامن یا مضمون‌له نمی‌توانند آن را فسخ کنند، مگر در سه صورت که در همین ماده آمده است.

چه مواردی باعث می‌شود فسخ ضمان ممکن باشد؟

۱) اعسار ضامن به شرح ماده ۶۹۰؛ ۲) وجود حق فسخ نسبت به دین مضمون‌له؛ ۳) تخلف از مقررات عقد.

اگر از مقررات عقد ضمان تخلف شود، چه می‌شود؟

متن ماده می‌گوید در صورت تخلف از مقررات عقد، یکی از مواردی است که می‌توان ضمان را فسخ کرد.

مشاهدهٔ متن کامل قانون مدنی ←
ماده ۷۰۱ قانون مدنی — لویادسک