ماده ۷۰۱ میگوید ضمان عقدی یک عقد «لازم» است؛ یعنی برخلاف عقدهای جایز، ضامن و مضمونله (کسی که ضمانت به نفع اوست) نمیتوانند آن را فسخ کنند. این منع فسخ اصل است و سه استثنا دارد.
استثناها اینهاست: اول، اعسار ضامن به همان صورتی که در ماده ۶۹۰ مقرر شده است. متن ماده ۷۰۱ جزئیات ماده ۶۹۰ را توضیح نمیدهد و فقط به آن ارجاع میدهد. دوم، وجود حق فسخ نسبت به دین مضمونله. سوم، تخلف از مقررات عقد.
پس اگر هیچیک از این سه مورد پیش نیاید، ضامن یا مضمونله نمیتوانند ضمان را فسخ کنند.