این ماده میگوید اگر قرارداد ضمان دارای مدت باشد، طلبکاری که طلبش به ضامن سپرده شده نمیتواند پیش از تمام شدن آن مدت، طلب خود را از ضامن بخواهد.
این حکم حتی در صورتی هم که خودِ دین «حال» باشد، یعنی زمان پرداختش رسیده باشد، جاری است. به بیان ساده، مدتدار بودن ضمان باعث میشود مطالبه از ضامن تا پایان مدت به تأخیر بیفتد.