این ماده درباره «ضمان» میگوید اگر خودِ ضمان معلق و شرطی باشد، باطل است. مثال خود ماده این است که ضامن بگوید: «اگر مدیون نداد، من ضامنم»؛ چنین ضمانی باطل است.
اما ماده اضافه میکند که «التزام به تادیه» ممکن است معلق باشد. یعنی متن بین ضمانِ شرطی و تعهد به پرداختِ شرطی تفاوت میگذارد. ماده توضیح نمیدهد که این دو دقیقاً چه شرایطی دارند و فقط همین حکم کلی را بیان میکند.