این ماده میگوید وقتی یک ضمانت (یعنی تعهد یک نفر به پرداخت بدهی دیگری) بهدرستی و صحیح انجام شود، دو اتفاق میافتد: اول اینکه ذمهٔ بدهکار اصلی (کسی که ضامن برای او ضمانت کرده، یعنی «مضمونعنه») از آن بدهی پاک میشود؛ دوم اینکه ذمهٔ خود ضامن در برابر طلبکار («مضمونله») مشغول میشود، یعنی از این پس طلبکار برای وصول طلبش به ضامن مراجعه میکند.
به بیان ساده، با ضمانتِ درست، جای بدهکار اصلی و ضامن عوض میشود؛ مسئولیت پرداخت به گردن ضامن میافتد.
این ماده فقط اثر ضمان صحیح را بیان میکند و دربارهٔ شرایط درستی ضمان، جزئیات آن یا حالت باطل بودن ضمان چیزی نمیگوید.