این ماده یک شرط کلی برای «ضمان عقدی» تعیین میکند: کسی که نقش ضامن را میپذیرد باید برای این معامله «اهلیت» داشته باشد.
«اهلیت» یعنی صلاحیت قانونی شخص برای انجام دادن آن معامله؛ به زبان ساده، قانون باید او را برای چنین کاری مجاز و توانا بداند. این ماده فقط همین شرط را میگوید و توضیح نمیدهد که اهلیت شامل چه چیزهایی است یا چه کسانی آن را ندارند.
متن کوتاه است و دربارهٔ جزئیات (مثلاً شرایط ضامن، رضایت او یا شکل قرارداد) چیزی نمیگوید؛ اگر ابهامی در این زمینه وجود دارد، از همین متن قابل رفع نیست.