این ماده میگوید برای اینکه «وکالت» به وجود بیاید، فقط پیشنهاد وکیلکردن کافی نیست؛ بلکه باید خودِ وکیل هم آن را قبول کند. به زبان ساده، وکالت یک توافق دوطرفه است و تا وقتی قبولی از سوی وکیل نیامده، وکالتی شکل نمیگیرد.
متن این ماده کوتاه است و فقط همین یک شرط را بیان میکند: لزوم قبول وکیل. این ماده دربارهٔ شکل یا نحوهٔ ابراز قبول، یا دربارهٔ اینکه چه کسی میتواند وکیل شود، چیزی نمیگوید و در همین حد باقی میماند.