این ماده میگوید برای اینکه «وکالت» درست شکل بگیرد، هیچ شکل و لفظ خاصی لازم نیست. کافی است دو طرف قصد خود را به هر شکلی نشان دهند؛ یعنی یکی وکالت را پیشنهاد بدهد (ایجاب) و دیگری آن را بپذیرد (قبول).
منظور از «به هر لفظ یا فعلی که دلالت بر آن کند» این است که لازم نیست حتماً عبارت رسمی گفته شود یا ورقهای نوشته شود؛ همان کاری که نشان دهد طرفین توافق کردهاند کافی است. باید گفت این متن فقط دربارهٔ شکل واقع شدن وکالت است و بقیهٔ احکام وکالت را توضیح نمیدهد.