این ماده دربارهٔ وقفی است که شخصِ واقف (کسی که مال را وقف میکند) انجام داده و این وقف به طلبکاران او ضرر میزند. واژهٔ «دُیّان» در متن به طلبکاران واقف اشاره دارد.
بر اساس این ماده، در چنین حالتی درستی وقف به اجازهٔ طلبکاران بستگی دارد. متن ماده فقط همین را بیان میکند و دربارهٔ جزئیات بیشتر یا حالتهای دیگر چیزی نگفته است.