این ماده یک قاعدهٔ کوتاه دربارهٔ «قرض» میگوید: اگر مالی که قرض داده شده، پس از تحویل دادن آن، از بین برود (تلف شود) یا ناقص و معیوب شود، این تلف یا نقصان به حساب قرضگیرنده (مقترض) نوشته میشود؛ یعنی خسارت آن بر عهدهٔ اوست و نه کسی که قرض داده است.
نکتهٔ مهم این است که این حکم به «بعد از تسلیم» مقید شده است؛ یعنی زمانی که مال به قرضگیرنده تحویل داده شده باشد. متن دربارهٔ سرنوشت مال پیش از تسلیم چیزی نمیگوید.
واژهٔ «مقترض» در اینجا به معنای کسی است که قرض را گرفته است، و «تلف» یعنی از بین رفتن مال.