این ماده میگوید «قرض» یک قرارداد است که در آن یکی از دو طرف، مقدار مشخصی از مال خود را به طرف دیگر میدهد و او را مالک آن میکند؛ در مقابل، طرف دیگر باید مثل همان مال را از نظر مقدار، جنس و اوصاف برگرداند.
نکتهٔ مهم این است که در قرض، مال به قرضگیرنده «تملیک» میشود؛ یعنی مالک آن میشود و بعد باید چیزی شبیه به آن را پس بدهد، نه لزوماً همان مال عینی را.
همچنین اگر پس دادن «مثل» ممکن نباشد (یعنی نتواند چیزی با همان مقدار، جنس و وصف تهیه کند)، باید قیمت روزِ پرداخت را بدهد. متن دربارهٔ اینکه این متن معتبر است یا اصلاح شده، چیزی نمیگوید و در اینجا ارجاعی به مادهٔ دیگری هم دیده نمیشود.