این ماده دربارهٔ «عاریه» است؛ یعنی وقتی کسی مالی را به دیگری میدهد تا فقط از آن استفاده کند و بعد برگرداند (مالدهنده «معیر» و استفادهکننده «مستعیر» نام دارد).
بر اساس این ماده، مستعیر حق ندارد مال عاریه را به هیچ شکلی در اختیار شخص دیگری قرار دهد؛ نه اینکه آن را به کسی بسپارد، نه اجاره دهد و نه هر شکل دیگر. تنها راهی که این کار ممکن میشود این است که معیر اجازه داده باشد.
اگر معیر اجازه نداده باشد، این متن میگوید مستعیر چنین حقی ندارد؛ اما دربارهٔ اینکه در آن صورت چه اتفاقی میافتد یا چه مسئولیتی دارد، در همین متن چیزی گفته نشده است.