این ماده دربارهٔ هزینههای مربوط به مال عاریه است. «عاریه» یعنی کسی مالی را برای مدتی به دیگری بدهد تا از آن استفاده کند و بعد برگرداند؛ کسی که مال را میگیرد «مستعیر» نام دارد.
طبق این ماده، هزینههایی که برای بهره بردن و استفاده کردن از مال عاریه لازم است، به عهدهٔ گیرندهٔ مال (مستعیر) است. اما هزینههای نگهداری و مراقبت از مال، تابع عرف و عادت است؛ یعنی بستگی دارد به اینکه در میان مردم معمولاً این هزینهها را چه کسی میدهد، مگر اینکه در قرارداد شرط خاصی گذاشته شده باشد.